Tell it to my heart

Όλα συρρικνώνονται τελευταία. Ακόμα και η σκέψη μου έχει συρρικνωθεί και κινείται μέσα σε αυτήν την εσχατολογία της οικονομικής μας κατάρρευσης. Σιγά την έκπληξη. Παρ' όλ' αυτά μέσα σε αυτή την δημιουργική σιγή, αισθάνομαι την ανάγκη να ξεκολλήσω από το φαύλο κύκλο, να ξεχάσω τί έχασα, να συνειδητοποιήσω τί χάσαμε όλοι, και ουσιαστικά να ξαναβρώ αυτό που πιο πολύ μου έχει λείψει. Την ελευθερία να θέλω και την ανάγκη να επιδιώκω. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Σιγά τα νέα. Γι' αυτό νομίζω χρειάζομαι να αισθάνομαι πιο συχνά και να το εκφράζω. Η διάθεση δεν στοιχίζει, αλλά είναι πολύ αποδοτική, ειδικά όταν μιλάει στην καρδιά. Γίνομαι λίγο εφηβικός, ίσως γιατί βλέπω True Blood και Vampire Diaries το τελευταίο διάστημα, αλλά χρειάζομαι αυτήν την εφηβική διάθεση για όνειρο, για αλλαγή της πραγματικότητας, για έρωτα για τον έρωτα. Έχει ξυπνήσει το βαμπίρ μου και ζητάει ''αίμα'', για να ζήσει. Θέλω να γίνω λίγο περισσότερο βαμπίρ. Το βαμπίρ της ''κρίσης''. Να σχετικοποιήσω τον χρόνο, να ''ζω'' στη νύχτα, να τρέφομαι από αυτούς που θέλουν να μου δώσουν λίγο από το ''αίμα'' τους και να τους αγαπώ για ''πάντα''. Με μία προϋπόθεση. Να μιλάνε στην καρδιά μου, ή μάλλον στη καρδιά του βαμπίρ μου.

in transit

Το καλοκαίρι τελείωσε. Δεν αποκλείεται ούτε είναι βέβαιο ακόμα, γιατί όλοι επιστρέφουμε αργά και είμαστε transit εδώ, σε ένα χώρο όχι ακριβώς καλοκαίρι και ούτε ακριβώς μη καλοκαίρι. Εγώ έχω έναν βαθύ δισταγμό να περάσω ολοκληρωτικά στο μη. Αποφεύγω να τελειώσω ακόμα και το βιβλίο που ξεκίνησα στις διακοπές.
Για μένα το καλοκαίρι είναι το peak της χρονιάς και μαζί το τέλος της. Ο Αύγουστος έρχεται και ανακατεύει, ξεπλένει και καθαρίζει ό,τι έχει γεννηθεί όλους τους προηγούμενους μήνες. Έρχεται και επισφραγίζει ή αναιρεί τις επιλογές μας. Διατηρεί, αναζωογονεί ή διαλύει σχέσεις και καταστάσεις.
Το χρειάζομαι αυτό το transit για να καταλάβω τί έγινε, αν έγινε και αν όχι μήπως να γίνει κάτι άλλο αυτή τη χρονιά. Άσκοπο; Τελείως; mmmm, δεν νομίζω.
Happy transit!

Ένα menu excelsior όνομα και πράγμα!

Λοιπόν, αν υπήρχε μια σύγχρονη inteligentsia του lifestyle αυτής της πόλης, είμαι σίγουρος ότι θα ήταν ξινή και δύσκολη, με απαιτήσεις και αυστηρή με τα αντικείμενα της κριτικής της και εννοείται εξορισμού αυθεντική στο τί χρειάζεται να γίνει γενικώς. Για μια τέτοια inteligentsia η καλύτερη απάντηση θα ήταν η αυταπόδεικτα άριστη γευστική εμπειρία που μας πρόσφερε ο Γιώργος Παπαδόπουλος στο εστιατόριο του ξενοδοχείου EXCELSIOR την Τετάρτη το βράδυ. Και επειδή αυτή η inteligentsia είναι ένα αστείο για την πόλη μας, έχουμε την τύχη να γελάμε με αυτό και απλά να τρώμε ό,τι μας αρέσει και να λέμε τη γνώμη μας.

Εν τω μέσω λοιπόν του καυτού θέρους βρέθηκα στο ισόγειο του νεοκλασικού EXCELSIOR Κομνηνών και Μητροπόλεως, για μια δοκιμή ενός ουσιαστικά avant garde menu. Γιατί ήταν λιτό, ευφάνταστο, πολύ όμορφα σερβιρισμένο και κυρίως, που είναι και όλο το θέμα, νόστιμο. Γιατί μόνο η εμφάνιση και η εκζήτηση στους συνδυασμούς των γεύσεων, που υπήρχαν, δεν θα ήταν αρκετές, αν δεν επρόκειτο για τις συνισταμένες ενός τελικά νόστιμου φαγητού.

Το ακριβές menu μπορείτε να το βρείτε δημοσιευμένο στο blog του franchise me. Εγώ να σημειώσω ότι το δοκιμάσαμε με τη σειρά που παρουσιάζεται στον franchise me και ότι το συνοδεύσαμε με Σαμαρόπετρα Κυρ Γιάννη και Merlot Νico Lazaridis και επιδόρπιο μοσχάτο οίνο Λαζαρίδη επίσης.

Η προσωπική μου προτίμηση ήταν το μυλοκόπι που έδενε τέλεια με τη sauce από λεμονόχορτο και τον πουρέ κολοκυθιού, το φουά γκρά με τη sauce σουσαμιού ( δεν υπάρχουσι λόγια δια να εκφραστώ! ), και το γλυκό με το τέλειο μυρωδάτο παρφέ του.

Τα συγχαρητήρια μου και πάλι στον chef με τον οποίο είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και στο τραπέζι μας και να σημειώσω ότι είναι συμπαθέστατος, low fi και απλός, γιατί με τέτοιο menu δεν χρειάζεται κανείς να είναι τίποτα περισσότερο, ( σε αντίθεση με τις inteligentsiες ).
Νot to be missed!

ps Nα μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τον Κοπαράνη για μια ακόμη πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση και το προσωπικό που ήταν ευγενέστατο καθόλη τη διάρκεια της βραδιάς.