GIRLFRIEND IN A COMA

Το ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη μου στο πατρικό μου σπίτι, καθώς έψαχνα για παλιά βιβλία, που πιθανότατα θα ήθελα να ξαναδιαβάσω. Το άρπαξα χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί όταν το είχα πρωτοδιαβάσει, σχεδόν δέκα χρόνια πριν ( ήμουν στο στρατό ), με είχε ενθουσιάσει.

Ο Douglas Coupland, ο μυθικός συγγραφέας του Generation X, Shampoo Planet, Life After God και Microserfs, προσφέρει σε αυτό το μυθιστόρημα την καλύτερη πλοκή του.

Η Κάρεν, πέφτει σε κώμα για 17 χρόνια, στα τέλη της δεκαετίας του '70, αμέσως μέτα την παρθενική τους νύχτα με τον Ρίτσαρντ, αποτέλεσμα της οποίας είναι η γέννηση της κόρης τους. Ο συγγραφέας μέσα από την αφήγηση του φαντάσματος του Τζάρεντ, φίλου τον πρωταγωνιστών, που είχε πεθάνει πολύ νέος από λευχαιμία, περιγράφει τη ζωή του Ρίτσαρντ και της παρέας τους στο Βανκούβερ του Καναδά, κατά τη διάρκεια των 17 αυτών χρόνων. Κανενός η ζωή δεν εξελίχθηκε όπως την φαντάζονταν. Επιστρέφουν, λοιπόν, όλοι στη γειτονιά των παιδικών τους χρόνων, για να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις τους, ώσπου μια μέρα η Κάρεν ξυπνά. Ενώ προσπαθεί να εξηγήσει και να καταλάβει τί συνέβη, μια πραγματικότητα για την οποία είχε προφητικά όνειρα πριν πέσει σε κώμα,... έρχεται το τέλος του κόσμου! Και αυτό είναι το πιο συνταρακτικό σημείο του βιβλίου. Όλοι στον πλανήτη, εκτός από την Κάρεν και τους φίλους της, αποκοιμούνται και δεν ξαναξυπνούν. Ο κόσμος τελειώνει, όπως ακριβώς το είχε φανταστεί η Κάρεν.

Στα όρια του ρεαλισμού και της φαντασίας, η ιστορία αυτή αναδεικνύει το αδιέξοδο μιας γενιάς, που δεν κατάφερε να πραγματοποίησει τα ονειρά της και βλέπει τον κόσμο γύρω της στην κυριολεξία να σταματά, να αδρανεί και να παραιτείται από κάθε συνέχεια. Χρειάζεται όμως μια θυσία, πίστη και επιμονή, για να ξαναγεννηθεί η ελπίδα, σχεδόν μέσα από ένα θαύμα, ακριβώς στο σημείο στο οποίο χάθηκε.

Ποιητικά οικείο και τόσο επίκαιρο, και μεταφυσικά ελκυστικό που θα σε συνεπάρει!

ps 1 Απ' όσο γνωρίζω δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, αλλά give it a try.

ps 2 Ο τίτλος προέρχεται από το ομώνυμο τραγούδι των Smiths, ( κι εγώ τώρα το έμαθα ).

ps 3 Παραθέτω τις σκέψεις του Ρίτσαρντ στο τέλος του βιβλίου:

We'll be adults who smash the tired, exhausted system. We'll crawl and chew and dig our way into a radical new world. We will change minds and souls from stone and plastic into linen and gold - that's what I believe. That's what I know.

http://www.coupland.com/

IMPERIAL BEDROOMS

Ξεφύλλιζα προχθές την UOMO VOGUE του Ιανουαρίου και έπεσα σε μια συνέντευξη του Brett Easton Ellis, του συγγραφέα των εμβληματικών Less than zero και American psycho, δυο μυθιστορημάτων που στοιχειώνουν ακόμα με τις εικόνες τους την συλλογική μνήμη για την μουδιασμένη και παρανοική παρακμή της δεκαετίας του 80.

Μου έκανε εντύπωση η ήρεμη αποδοχή του χρόνου και των συνεπειών του, που χαρακτήριζε τις απαντήσεις του, καθώς και η άρνησή του να σχολιάσει το θέμα της 'αγάπης'. Τον διέκρινε μια χαλαρή αντιμετώπιση της απλής παραδοχής ότι η φυσική κατάληξη της ζωής είναι ο θάνατος. Με δεδομένο αυτό κρίνει το παρόν του, ως ένα στάδιο στην αναπόφευκτη αυτή εξέλιξη, χωρίς άγχος, χωρίς ανατροπή της ανάγκης για ύπαρξη και δημιουργία.

Το επόμενο μυθιστόρημά του που πρόκειται να κυκλοφορήσει το 2010 με τίτλο Imperial Bedrooms εξετάζει την εξέλιξη των ζωών των ηρώων του, οι οποίοι στα 40 πια αντιμετωπίζουν την πραγματικότητά τους μετά τον ίλιγγο των 00's. Και όπως παραδέχεται είναι σαν να γράφει για τον εαυτό του.

Το βρίσκω σωτήριο να μπορείς να παραδεχτείς ότι ο χρόνος περνάει, ότι γερνάς και ότι απαραίτητα η αγάπη δεν υπάρχει πάντα στην αναμενόμενη μορφή και ποσότητα, για να σε σώσει. Διαβάζω ανάμεσα από τις γραμμές, ενδεχομένως εσφαλμένα. Ίσως να διαβάζω απλά τη σκέψη μου. Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι, ό, τι και να έχει προηγηθεί, είμαστε απλά εδώ και τώρα, και η ζωή τρέχει ερήμην μας. 80s 90s 00s...εγώ θα σταματήσω λίγο το χρόνο, για να σκεφτώ πώς θέλω να ζήσω. Ερήμην countdown, σε μια αυτοκρατορική κρεβατοκάμαρα...

PATRICIA HIGHSMITH

Επειδή το κλίμα της κοινωνικής αναταραχής των ημερών αυτών δεν μπορεί παρά να επηρεάσει πέρα από τη σκέψη, αλλά και τη διάθεσή μας και το ύφος των '' εορταστικών ημερών που έρχονται'', αντί για έρευνα αγοράς είπα να κάνω έρευνα βιβλιοθήκης. Τα γεγονότα και η δολοφονία με κατηύθυναν στην αγαπημένη μου Patricia Highsmith. Μια ιδιαίτερη συγγραφέα με εξαιρετικά διεισδυτική ματιά στον ανθρώπινο παραβατικό ψυχισμό, η οποία δημιούργησε με την γραφή της ένα εντελώς προσωπικό και αξεπέραστο ύφος στο χώρο της λογοτεχνίας μυστηρίου ή αστυνομικής λογοτεχνίας. Τα βιβλία της είναι περισσότερο ψυχογραφήματα των ηρώων της. Προσπερνάει τον απλοϊκό προβληματισμό που ψάχνει να βρει τον δράστη. Μας τον δίνει από την αρχή. Αυτό που κάνει είναι να μας μετενσαρκώνει στη σκέψη και στην ψυχολογία του. Δεν αναζητά το αίτιο. Αποτυπώνει το αναπόφευκτο. Οι ήρωές της παγιδευμένοι από την αρχή στους λόγους τους που είτε αγνοούν είτε των οποίων αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν τον εγκληματικό προσαναταλισμό, παγιδεύουν κι εμάς σε μια πορεία μαζί τους προς το έγκλημα. Που έρχεται φυσικά και αναπόδραστα. Σχεδόν λυτρωτικά.

Η ίδια υπήρξε μια σκοτεινή προσωπικότητα που αρνούνταν πεισματικά να αποκαλύψει τις πηγές της έμπνευσής της, καθώς και να αποκαλύψει ο,τιδήποτε αφορούσε την προσωπική της ζωή. Φέροντας ένα βαρύ αίσθημα ενοχής για την ομοφυλοφιλία της, με μια τραυματική σχέση με την μητέρα της, πολύ ιδιαίτερη και απόμακρη, αναζήτησε καταφύγιο στη μυθοπλασία. Μόνο μετά το θάνατό της, το 1995, και μέσα από τα προσωπικά της σημειώματα και ημερολόγια φωτίστηκαν όλες οι απόκρυφες πλευρές της προσωπικότητάς της, και έγινε καλύτερα κατανοητή η προσκόλλησή της στο θέμα της παρακμής και του θανάτου.

Γνωστότερη για την πενατλογία της με ήρωα τον Tom Ripley, από την οποία ο ''Ταλαντούχος κύριος Ripley'', μεταφέρθηκε δύο φορές στον κινηματογράφο, από τον Rene Clement, με πρωταγωνιστή τον Alain Delon και τίτλο Plein Soleil ( Γυμνοί στον ήλιο ) και από τον Anthony Minghella, με πρωταγωνιστή τον Matt Damon. Για το βιβλίο αυτό βραβεύτηκε με το βραβείο E.A. Poe των Αμερικανών Συγγραφέων Μυστηρίου. Παρ' όλ' αυτά το έργο της δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία στις ΗΠΑ, όσο στην Ευρώπη, κυρίως λόγω της ιδιαιτερότητάς του.

Μεγάλοι συγγραφείς εκράστηκαν με θαυμασμό για το έργο της. Χαρακτηριστικά ο Graham Greene την χαρακτήρισε ''ποιήτρια της εμβάθυνσης'' και ο Gore Vidal ως ''μια από τις μεγαλύτερες σύγχρονες συγγραφείς''.

Η ίδια έχει γράψει '' ...μπορώ να υπάρξω, και φυσικά να αναπτυχθώ, μόνο μέσα από την αλλαγή, μέσα από την πρόκληση που μ' αναγκάζει να αντιδράσω, μέσα από την αναστάτωση που στο τέλος μού είναι ωφέλιμη, αν και κατά τη διάρκεια της μπορεί να χάσω ένα μάτι ή ένα πόδι. Όμως τί ωφελεί έναν άνθρωπο η ηρεμία και η τάξη, αν είναι να χάσει την ψυχή του;''

...Χρήσιμα συμπεράσματα για τις μέρες που ζούμε. Διαβάστε τη.

Αγαπημένα μου, ''Αυτή η γλυκια αρρώστια'', ''Βαθιά νερά'', ''Τα δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου'' και η εξαιρετικά κατατοπιστική βιογραφία της από τον Andrew Wilson, ''Patricia Highsmith, ζωή στο σκοτάδι''.

Θα σας προτείνω ένα πολύ καλό βιβλίο, το τελευταίο που διάβασα, αυτό του Philip Roth, '' Η Συνωμοσία κατά της Αμερικής ''.
Η πλοκή του βασίζεται σε ένα λογοτεχνικό τέχνασμα ή καλύτερα μια υπόθεση. Η υπόθεση αυτή είναι η αντιστροφή του αποτελέσματος των αμερικανικών προεδρικών εκλογών του 1940, οι οποίες είχαν αναδείξει πρόεδρο τον Franklin D. Roosevelt.
Ο συγγραφέας υποθέτει και παραθέτει την άποψη του για το τί θα μπορούσε να είχε συμβεί στις ΗΠΑ, αν τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1940 δεν τις είχε κερδίσει ο δημοκρατικός Roosevelt, αλλά ένας άλλος υποθετικός υποψήφιος, αλλά υπαρκτό πρόσωπο της εποχής, ο Charles A. Linbergh, επιφανής εκπρόσωπος του αμερικανικού ναζιστικού κινήματος.
Από την σκοπιά ενός μικρού αμερικανού, εβραϊκής καταγωγής, ξετυλίγεται στα μάτια μας η φρικιαστική τροπή της ιστορίας στις ΗΠΑ, από την στιγμή που ο Linbergh εγκαθίσταται στον Λευκό Οίκο.
Εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα, που απαντάει στο ερώτημα, γιατί τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο, επειδή απλά έτσι το βρήκαμε και γιατί ο αγώνας για τη δημοκρατία είναι διαρκής και κυρίως επίκαιρος.

Οπότε μετά τα ψώνια, αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία. Το να είσαι Narciso δεν αποκλείει το να είσαι ευαισθητοποιημένος. Ίσα ίσα το προϋποθέτει γλυκά μου.