the unexpected love junky

https://www.youtube.com/watch?v=Ax3qCW319nk&list=PLr1oTb_ISgmDrIDzJLw9qBPZ6omdKqnqk&index=7

The unexpected love junky

Επειδή αρέσκομαι στο να χαρακτηρίζω τον εαυτό μου ως the unexpected love junky, αισθάνομαι ότι κάθε φορά που ερωτεύομαι είναι σαν την πρώτη φορά.  Δεν ξέρω αν και  πόσο υγιές είναι αυτό, αλλά πραγματικά έτσι είναι. Σαν ο χρόνος να μην έχει επιφέρει καμία αλλοίωση στα κύτταρά μου και η εμπειρία καμία επιφύλαξη στον ενθουσιασμό μου.

Ο χρόνος είναι συνήθως ανύποπτος, και η στιγμή δεν φανερώνει τον εαυτό της παρά μόνο όταν είναι αργά πια. Πρόκειται για την εθελοτυφλία του συνειδητά εκτεθειμένου στα τυχαία βέλη του Θεού που κυκλοφορούν ασύδωτα και σαδιστικά. Αυτή είναι και η γνώση που αρνείται να εμπεδώσει ο εγκέφαλος και υποκύπτει στη βίαια ροή της αδρεναλίνης και των ενδορφινών και ίσως και άλλων τινών που προσδοκά η βιολογία μας ή δεν μπορεί να αποφύγει.

Είμαι αθεράπευτα και κλισαρισμένα ρομαντικός ή επαγγελματίας κυνικός που έχει αποτύχει; Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι μέχρι τη στιγμή της αυτοπαγίδευσης είμαι άτρωτος, πρακτικός και ορθολογιστής. Δεν έχω σκοπό να εξαρτήσω άρρηκτα την ευζωΐα μου από άλλο ανθρώπινο ον. Είμαι ο βασιλεύς, του οποίου την εξουσία δεν διανοούμαι να αμφισβητήσω. Είναι απόλυτη. Βαδίζω σίγουρος και μόνος.

Μέχρι την κατά κυριολεξία πρώτη μου φορά, το βασίλειο μου είχε προσεκτικά κρυμμένο μέσα του έναν σφετεριστή πολύ ύπουλο, που ήταν προετοιμασμένος να δράσει με την πρώτη ευκαιρία. Σε εκείνη την πρώτη ευκαιρία δόθηκε αιματηρή μάχη. Ο βασιλιάς ηττήθηκε και ο σφετεριστής μου με παρέδωσε άνευ όρων στον εξωτερικό επιβουλέα. Ακυβέρνητος βρέθηκα από τύχη και μόνο σε έμπειρα χέρια που μπόρεσαν να αναγνωρίσουν την άγνοια και σπλαχνικά με λυπήθηκαν, εγκαταλείποντάς με. Σαν να μου έκαναν χάρη. Στην πραγματικότητα όμως τιμώρησαν τη δειλία μου. Πεισματικά κι εγώ αποκατέστησα τη βασιλεία μου και συνέχισα το δρόμο μου, χωρίς να μπορώ να ξεπεράσω εκείνη την πρώτη αποτυχία μου να ζήσω με θάρρος την ολοκληρωτική  παράδοση στα χέρια εκείνα του αντιπάλου.

Γι αυτό από τότε κάθε φορά ζω τον έρωτα σαν να ήταν η πρώτη φορά. Για να μην χάσω την ευκαιρία να σφετεριστώ έγω ο ίδιος την εξουσία μου, να την τσαλαπατίσω και ακυβέρνητος να αφεθώ σε χέρια που αποδεικνύονται  πάντα περισσότερο ή λιγότερο άσπλαχνα. Γιατί δεν είναι εκείνα τα πρώτα χέρια και εγώ δεν είμαι πια ο γοητευτικός και άγουρος εκείνος βασιλιάς που για πρώτη φορά ηττώνταν, που για πρώτη φορά πονούσε, για πρώτη φορά μετάνιωνε, για πρώτη φορά καταλαβαίνε ότι δεν είχε καμιά ισχύ απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό και την επιθυμία του, για πρώτη φορά αποζητούσε τον λυτρωτικό οίκτο. Είμαι πια ένας ώριμος διοικητής που διαχειρίζεται τον εαυτό του και συμβουλεύεται πάντα τα αρχεία του και αποφασίζει ότι στο λήμμα ‘έρωτας’ ο πρώτος φάκελος που καταχωρείται γράφει επάνω  του  ‘απόρρητο-παράδοση άνευ όρων’.

Κάπου είχα διαβάσει ότι όλο το παιχνίδι στον έρωτα κρύβεται στην αναζήτηση της εμπειρίας της πρώτης φοράς και ως γνήσια αποτυχημένος κυνικός θα συμφωνήσω.

 

Χωρίς εγγύηση

Χωρίς εγγύηση

Αισθάνομαι ένα ρομπότ. Μια μηχανή που προσπαθεί να μοιάσει σ’ έναν άνθρωπο, που έχει ως ιδανικό. Πολύ αταίριαστο για μια μηχανή να έχει ιδανικά. Τουλάχιστον προς το παρόν.

Αυτά σκεφτόταν, καθώς είχε τελειώσει ένα αρθράκι που διάβαζε on line για τις τεχνολογικές εξελίξεις στη ρομποτική και ετοιμαζόταν για έναν δεύτερο καφέ.

Είχε ζητήσει άδεια από τη δουλειά και είχε όλη τη μέρα στη διάθεσή του. Απλά δεν ήξερε τί είχε διάθεση να κάνει.

Πολλοί θα το ζήλευαν αυτό. Τόσο ελεύθερο χρόνο. Τόσες επιλογές.

Τίποτα και κανείς δεν εξαρτιόταν απ’ αυτόν. Όλα θα συνέχιζαν κανονικά και χωρίς αυτόν. Δεν ήταν ιδιαιτέρως απαραίτητος σε κάποιον ή για κάτι. Αυτό ήταν ελευθερία. Αλλά γιατί ένιωθε παγιδευμένος;

Σκέφτηκε ότι μια μηχανή δεν παρουσιάζει τέτοια προβλήματα. Βασικά, γιατί δεν έχει συνείδηση, για να έχει προβλήματα. Είχε διαβάσει πρόσφατα ότι δεν υπάρχουν προβλήματα, παρά μόνο λύσεις καλές ή κακές.

Ας πούμε, λοιπόν, είπε, ότι διαθέτω μια πολύ καλή λύση σ’ ένα πολύ κακό πρόβλημα.

Διάλεξε τυχαία τον τρίτο αριθμό στη σειρά των επαφών του στο κινητό του. Κάλεσε. Ήταν ο Γιώργος, ήταν στην δουλειά και το βράδυ θα έβγαινε με τη γυναίκα του και ένα φιλικό ζευγάρι.

Διάλεξε τον πέμπτο αριθμό στη σειρά των επαφών του στο κινητό. Ήταν για κάποιο λόγο το τηλέφωνο πληροφοριών της εταιρίας του κινητού. Είπε να μην πάρει.

Διάλεξε τον όγδοο αριθμό. Ήταν ένας πρώην, που έγινε φίλος και μετά χάθηκε σαν φίλος και όχι σαν πρώην, ή τουλάχιστον έτσι είχε καταλάβει. Δεν τον πήρε. Και σκέφτηκε να τον διαγράψει, αλλά δεν το έκανε.

Διάλεξε τον δέκατο τρίτο αριθμό και τον έπιασαν τα γέλια, γιατί ήταν το τηλέφωνο ενός φίλου, που δεν έγινε εραστής, ενώ έμεινε φίλος, αλλά δεν τον πήρε, γιατί γι’ αυτόν δεν ήταν φίλος. Και ήθελε να μιλήσει μ’ έναν φίλο.

Κατέληξε στον εικοστό πρώτο αριθμό του κινητού του και ήταν τυχερός τελικά. Την είχε ξεχάσει. Είχαν χρόνια να βγουν. Η Τίνα. Να άνθρωπος να σου φτιάξει διάθεση. Την πήρε. Ο αριθμός ήταν ανενεργός.

Ουφ, εγκατέλειψε. Τελικά ο Φιμπονάτσι δεν ήταν καλή λύση. Δεν πειράζει την επόμενη φορά. Σαν καλή μηχανή που ήταν θα συνέχιζε απτόητος να λειτουργεί, μέχρι το επόμενο αναβαθισμένο λογισμικό να του βρει καλύτερη λύση.

Τελικά είναι ελευθερία να φταίει ο κατασκευαστής σου. Και έτσι ανακουφισμένος συνέχισε τον καφέ του.

http://www.parallaximag.gr/parallax-view/horis-eggyisi

Summer in the city

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, το θερμόμετρο το ανέβαζε όχι μόνο η ζέστη, αλλά και η προσμονή των διακοπών, των δεδομένων διακοπών, των ακλόνητων διακοπών, που τίποτα και κανείς δεν μπορούσε να εμποδίσει ή να υπονομεύσει, εκτός από το συγκυριακά απρόοπτο.

Φέτος το ιστορικά απρόοπτο κατάφερε να υπονομεύσει ότι χρόνια δεν κατάφεραν , για μένα μιλώντας, πολλές προσωπικές συγκυρίες. Πάντα είχα φροντισμένα σχέδια, κανονισμένος από νωρίς, αλλά και κάποιες φορές ελλείψει σχεδίων σωζόμουν, και την τελευταία στιγμή το καλοκαίρι με αγκάλιαζε με περισσότερο ή και λιγότερο πάθος. Πάντως με αγκάλιαζε.

Πληγείς λοιπόν από το μνημόνιο και τις δανειακές συμβάσεις, και εθνικές και προσωπικές, αυτό το καλοκαίρι αναγκάστηκα να εφεύρω τις ευέλικτες ταντρικές διακοπές. Όπως και στο sex χωρίς σωματική επαφή, έτσι και στις διακοπές χωρίς χωρική μετακίνηση, ξεφεύγεις εκεί που είσαι μ’ αυτόν που είσαι, όχι απαραίτητα εσωτερικά ούτε υποδυόμενος ότι είσαι αλλού. Όχι, no like fake.  Δηλαδή δεν ξεφεύγεις καν, αλλά σου αρέσει να μένεις εκεί που είσαι in the city summer. Cruel or not, θα μετρηθεί στο αποτέλεσμα.

Βόλτες στην ερημωμένη πόλη, με απεριόριστο parking και δρόμους να βουήζουν μόνο από τον υπόκωφο ήχου του καύσωνα και του σχεδόν μοναδικού δικού σου αυτοκινήτου. Αναζήτηση δροσιάς στα διαθέσιμα καφέ και εστιατόρια, που έχουν μείνει ανοιχτά σαν φάροι ζωής του σαββατοκύριακου. Face spotting στους εναπομείναντες κατοίκους με τους οποίους σε δένει η σιωπηρή αλληλεγγύη του urban summer. Και συζητήσεις με την κρυφή ελπίδα μιας κάποιας απόδρασης σε μια κοντινή παραλία, ίσως  το επόμενο weekend ή για κάποιες λίγες μέρες, αν το επιτρέψουν οι συνθήκες μέσα στο καλοκαίρι, ποιός ξέρει.

Ανάγκη ή αναγκαστική επιλογή που επιλέγεις να αγαπήσεις, το summer in the city είναι εδώ,o tempora o mores. Enjoy!

Tell it to my heart

Όλα συρρικνώνονται τελευταία. Ακόμα και η σκέψη μου έχει συρρικνωθεί και κινείται μέσα σε αυτήν την εσχατολογία της οικονομικής μας κατάρρευσης. Σιγά την έκπληξη. Παρ' όλ' αυτά μέσα σε αυτή την δημιουργική σιγή, αισθάνομαι την ανάγκη να ξεκολλήσω από το φαύλο κύκλο, να ξεχάσω τί έχασα, να συνειδητοποιήσω τί χάσαμε όλοι, και ουσιαστικά να ξαναβρώ αυτό που πιο πολύ μου έχει λείψει. Την ελευθερία να θέλω και την ανάγκη να επιδιώκω. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Σιγά τα νέα. Γι' αυτό νομίζω χρειάζομαι να αισθάνομαι πιο συχνά και να το εκφράζω. Η διάθεση δεν στοιχίζει, αλλά είναι πολύ αποδοτική, ειδικά όταν μιλάει στην καρδιά. Γίνομαι λίγο εφηβικός, ίσως γιατί βλέπω True Blood και Vampire Diaries το τελευταίο διάστημα, αλλά χρειάζομαι αυτήν την εφηβική διάθεση για όνειρο, για αλλαγή της πραγματικότητας, για έρωτα για τον έρωτα. Έχει ξυπνήσει το βαμπίρ μου και ζητάει ''αίμα'', για να ζήσει. Θέλω να γίνω λίγο περισσότερο βαμπίρ. Το βαμπίρ της ''κρίσης''. Να σχετικοποιήσω τον χρόνο, να ''ζω'' στη νύχτα, να τρέφομαι από αυτούς που θέλουν να μου δώσουν λίγο από το ''αίμα'' τους και να τους αγαπώ για ''πάντα''. Με μία προϋπόθεση. Να μιλάνε στην καρδιά μου, ή μάλλον στη καρδιά του βαμπίρ μου.

something to listen to on new begginings

Τα καινούρια ξεκινήματα χρειάζονται το motto τους. Και αυτή είναι η εποχή για νέα ξεκινήματα. Της πάει το refurbishment και η επανεφεύρεση.
Το motto εξ ορισμού πρέπει να δίνει τον ρυθμό, στον οποίο θα χορέψεις. Πρέπει να σου αρέσει, για να χορέψεις καλά και να το απολαύσεις. Το φετινό φθινόπωρο μου δημιουργεί έντονη διάθεση για αλλαγή. Θα ήθελα αν μπορούσα να παραγγείλω τη ζωή μου για τους επόμενους μήνες να ζητήσω να απαλλαγώ απ' όσα δεν μπορώ να αλλάξω. Και επειδή δεν μπορώ να κάνω αυτή την παραγγελιά, θα την μετατρέψω στο φετινό μου motto. Μπορεί να ακούγεται πολύ τελεσίδικο και είναι, αλλά όχι χωρίς δεύτερη σκέψη. Προϋποθέτει μια προσπάθεια, πολύ απλή όμως. Να δηλώσεις τί θέλεις. Όλα λύνονται αυτόματα.
Χωρίς περιττά εμπόδια και άσκοπα διλήμματα.

Χρήσιμα TIPS για το φθινόπωρο που ξεκινάει:

• Μην ακούτε πολύ καλά ερωτικά τραγούδια, αν σας τελείωσε ο έρωτας, μόνο πολύ μέτρια για να σιχαθείτε τη μίρλα για όσα πήρε το καλοκαίρι.

• Όσα δεν πήρε και αξίζει, τα κρατάμε.

• Δεν ξεκινάμε και καλά όλες τις δραστηριότητες με τις οποίες δεν έχουμε καταπιαστεί μόνο και μόνο, για να κηρύξουμε την έναρξη της φθινοπωρινής σαιζόν. Δηλαδή, όχι και ξένες γλώσσες και σεμινάρια μαγειρικής και γιόγκα. Διαλέξτε ένα.

• Μην ψωνίζετε ακόμα μπότες και δερμάτινα, γιατί απλά δεν έχει κρύο και χρειάζεστε και τα λεφτά για το τριήμερο της 28ης.

• Δείτε τα καινούρια venues της πόλης με θετική διάθεση, γιατί πρέπει να στηρίζουμε τις νέες προσπάθειες, όχι όμως και πολύ θετική, αν προφανώς δεν είναι για στήριξη και ψάξτε να βρείτε το μέρος που θα μπορέσει να στεγάσει τα βράδια σας ή τα μεσημέρια σας ή τα πρωϊνά σας. Για να έχετε και κάτι να περιμένετε.

• Κυρίως να θυμάστε ότι δεν είναι καθόλου υποχρεωτικό μια πόλη να συγκεντρώνετε όλη σε μία μόνο περιοχή για τη διασκέδασή της, γιατί πρώτον δεν χωράει και δεύτερον θυμίζει οικογενειακή συγκέντρωση, βλ. Βαλαωρίτου. Να πάτε κι αλλού.

• Ψηφίστε, γιατί χανόμαστε!!

• Πιείτε λίγο παραπάνω, για τον ίδιο λόγο.
• Επαναθεωρείστε όσους και όσα θεωρείτε δεδομένα. Δεν χάθηκε κι ο κόσμος, αν ταράξετε και λίγο τα νερά. Υπάρχει και το βαρέθηκα, δεν είναι απαραίτητα κακό.
• Δεν είστε αναντικατάστατοι. Και οι άλλοι δεν είναι.
• Είστε μοναδικοί. Και οι άλλοι είναι.
• Αν είστε μόνοι, βρείτε παρέα.
• Μην λέτε ναι, όταν εννοείτε όχι και το αντίστροφο.
• Ο καιρός θα χαλάσει σίγουρα κάποια στιγμή, αλλά ακόμη είναι καλός.
  
• Πάνω απ' όλα μην αναβάλετε άλλο να ακούτε τον εαυτό σας. Ξέρει καλύτερα.

Καλή αρχή...και επειδή πολλές φορές ότι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο, προσοχή και λάου λάου. Όσο καταστραφήκατε, καταστραφήκατε το καλοκαίρι. A bientot!

περί επικείμενων θερινών ερώτων

Difficult times call for difficult measures.

Zέστη, μετεκλογικές κοινοτοπίες, προσωπικά προβλήματα, υπαρξιακά προβλήματα, δουλειά, χρήμα, έρωτας, sex. Ειδικά το τελευταίο. αυτό που φαντάζει η λύση και μπορεί να γίνει το πρόβλημα που δεν έχει λύση. Απ' όλα τα προαναφερθέντα θα επιλέξω να μιλήσω γι΄αυτό. Μέσα από την εμπειρία μου από την αδιάκοπη, ατέρμονη και ως επί το πλείστον και επί της ουσίας ατελέσφορη αναζήτησή του.

Αυτή η αναζήτηση με είχε οδηγήσει τελευταία σε ουσιαστική αποχή. Γιατί ήταν στείρα. Δεν είχε έμπνευση. Δεν είχε έρωτα και προσωπική επαφή . Αντικείμενο. Εμμονή. Εξάρτηση. Δεν είχε νόημα. Θα μπορούσα να το κάνω θα μπορούσα και να μην. Βιολογική ανάγκη vs πνευματικής κατέληξε το πράγμα. Δηλαδή καταναγκασμός. Γιατί το πνεύμα απελευθερώνει όταν τρέφεται σωστά και τροφοδοτεί και το σώμα ώστε να απολαμβάνει σωστά. Με τί να τραφεί το έρημο πνεύμα μου. Το λατρεμένο κάτεργο του έρωτα με έχει αποδεσμεύσει εδώ και χρόνια. Είμαι ελεύθερος χωρίς καμία πνευματική πρόκληση, κανένα εμπόδιο καμία δέσμευση. Πόσο βαρετή μπορεί να είναι η ''ελευθερία'', όταν δεν τη θέλεις? Και εκεί ακριβώς που πίστευα ότι αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν πια, τουλάχιστον σ εμένα και σε αυτούς που γνωρίζω, κάποιος που γνωρίζω εσκλαβώθη ο άνθρωπος ανεπανόρθωτα και έχασε τον ύπνο του στην κυριολεξία. Τί για απόλυτη και αποκλειστική ικανοποίηση να μου μιλάει, τί για έλλειψη και απουσία, τί για αίσθημα ματαίωσης στο φόβο του χωρισμού, τί για πανηγύρι στην προοπτική της συνεύρεσης, τί για ζήλια, τί για δόσιμο, δέχτηκα όπως καταλαβαίνετ ένα ισχυρότατο σοκ μεσούσης της μοναξιάς μου και του καταλυτικού θέρους να προελαύνει αποφασιστικά από τα τείχη μου. Τί να του πω και τι να πω? είμαι όπως πάντα αναποφάσιστος μπροστά στη βεβαιότητα μιας αυτοκαταστροφής. Tο λέω αυτοσυντήρηση. Αλλά επειδή σε λίγο από τη ναφθαλίνη θα πάθω δηλητηρίαση, ένα λέω. just do it.

happy new spring

Ακούω από το πρωί στο repeat το happy birthday των Royksopp και έχω κολλήσει το μυαλό μου στον ήλιο, που έχει έρθει για να εγκατασταθεί απ' ό,τι φαίνεται και αισθάνομαι ότι μου το τραγουδάει. Με αυτό το επαναλαμβανόμενο, ήπια επιτακτικό ύφος και θα έλεγα ότι με κοροϊδεύει. Αλλά μάλλον με εκλιπαρεί για μια καινούρια αρχή. Ό,τι και να εννοεί πάντως, δεν θα δυσκολευτώ να τον ικανοποιήσω. Θα συντονιστώ με τις επιταγές τις φύσης, χωρίς περιττά προσχήματα. Εξάλλου δεν προλαβαίνω, γιατί η φετινή άνοιξη δεν θα ξανάρθει. ENJOY.

IMPERIAL BEDROOMS

Ξεφύλλιζα προχθές την UOMO VOGUE του Ιανουαρίου και έπεσα σε μια συνέντευξη του Brett Easton Ellis, του συγγραφέα των εμβληματικών Less than zero και American psycho, δυο μυθιστορημάτων που στοιχειώνουν ακόμα με τις εικόνες τους την συλλογική μνήμη για την μουδιασμένη και παρανοική παρακμή της δεκαετίας του 80.

Μου έκανε εντύπωση η ήρεμη αποδοχή του χρόνου και των συνεπειών του, που χαρακτήριζε τις απαντήσεις του, καθώς και η άρνησή του να σχολιάσει το θέμα της 'αγάπης'. Τον διέκρινε μια χαλαρή αντιμετώπιση της απλής παραδοχής ότι η φυσική κατάληξη της ζωής είναι ο θάνατος. Με δεδομένο αυτό κρίνει το παρόν του, ως ένα στάδιο στην αναπόφευκτη αυτή εξέλιξη, χωρίς άγχος, χωρίς ανατροπή της ανάγκης για ύπαρξη και δημιουργία.

Το επόμενο μυθιστόρημά του που πρόκειται να κυκλοφορήσει το 2010 με τίτλο Imperial Bedrooms εξετάζει την εξέλιξη των ζωών των ηρώων του, οι οποίοι στα 40 πια αντιμετωπίζουν την πραγματικότητά τους μετά τον ίλιγγο των 00's. Και όπως παραδέχεται είναι σαν να γράφει για τον εαυτό του.

Το βρίσκω σωτήριο να μπορείς να παραδεχτείς ότι ο χρόνος περνάει, ότι γερνάς και ότι απαραίτητα η αγάπη δεν υπάρχει πάντα στην αναμενόμενη μορφή και ποσότητα, για να σε σώσει. Διαβάζω ανάμεσα από τις γραμμές, ενδεχομένως εσφαλμένα. Ίσως να διαβάζω απλά τη σκέψη μου. Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι, ό, τι και να έχει προηγηθεί, είμαστε απλά εδώ και τώρα, και η ζωή τρέχει ερήμην μας. 80s 90s 00s...εγώ θα σταματήσω λίγο το χρόνο, για να σκεφτώ πώς θέλω να ζήσω. Ερήμην countdown, σε μια αυτοκρατορική κρεβατοκάμαρα...

LADIES IN POVERTYLAND

Η σωβούσα οικονομική κρίση με έχει οδήγησει σε ένα φαντασιακό παραλήρημα ως άμυνα απέναντι στο πλήγμα που έχουν δεχτεί τα οικονομικά μου. Φαντάζομαι λοιπόν ότι δεν είμαι μόνος μου σ’ αυτό και ότι σίγουρα μια τέτοια εκτεταμένη κρίση θα έχει πλήξει και τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα.
Ψάχνω έτσι τρόπους εξόδου από την κρίση για την περίπτωση που ήμουν για παράδειγμα Κυρία της καλής κοινωνίας, που αντιμετωπίζει μια νέα πραγματικότητα όπου κανένα από τα δεδομένα της δεν ισχύει.
Στο σενάριο αυτό η οικονομική κρίση έχει επιβάλει νέους όρους, σκληρούς για τους καλομαθημένους, όπως η κυρία που υποδύομαι.
Προτείνει, λοιπόν, στις φίλες της για να ανταπεξέλθουν, να συστήσουν το ΠΑΖΑΡΙ ΕΥΖΩΪΑΣ.
Πουλούν τα ρούχα τους σε τιμές ευκαιρίας, για να χρηματοδοτήσουν τα κοσμικά πάρτυ αναβίωσης της παλιάς εποχής τα οποία ανοίγουν με τον ύμνο επίκλησης του παλιού κεφιού και στυλ φυσικά, που δεν είναι τίποτα άλλο από μια διασκευή του DIE FOR YOU των antique.
Μετά συγκινημένες ανοίγουν παλιές βουλγάρικες σαμπάνιες και χρωματισμένο μαύρο ταραμά, αντί για χαβιάρι, και πίνοντας στη υγειά του Χρήστου Ζαμπούνη ξεκινούν το πάρτυ. Λόγω έλλειψης αρκετών χρημάτων φωτογραφίζονται με τα κινητά τους και λόγω έλλειψης κοσμικογράφων, οι οποίοι έχουν απολυθεί, και κατ’ επέκταση κοσμικών στηλών, ανεβάζουν μόνες τους τις φωτογραφίες τους στο facebook, στo γκρουπ Ladies in Poverty Land, που οργανώθηκε από παλιούς θαυμαστές της Lady D, που δεν είχαν πια ποιόν να οικτίρουν και έτσι βρήκαν.
Σημειώνεται ότι το γκρουπ δέχεται και δωρεές οι οποίες κατατίθενται σε ειδικό λογαριασμό σωτηρίας για εξαγορά και σωτηρία μεγάλων οίκων μόδας που απειλούνται από αφανισμό.
Με τον τρόπο αυτό ξεχνιέμαι και σκέφτομαι ότι σε κάθε περίπτωση η αλληλεγγύη των ομοιοπαθών μπορεί να σώσει! UNITED WE STAND!

NATURAL ADDICT

Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές από το παράθυρό μου έλαμπε ένας εκκωφαντικός ήλιος. Ήλιος χειμερινός, σαν ‘πιλότος’ για το σήριαλ της άνοιξης, που θα εμφανιστεί στις οθόνες μας σε ενάμιση μήνα περίπου ελπίζω. Με έκανε να σκεφτώ ότι το φετινό hybernation παρατράβηξε και δεν βλέπω την ώρα για λίγη τεχνιτή ηλιακή καλή διάθεση. Φτηνή ενέργεια. Δεν χρειάζεται να ξοδευτείς ούτε και να προσπαθήσεις πολύ. Κοιτάς έξω, βγαίνεις έξω και το χαίρεσαι. Δεν σε ταλαιπωρεί η βροχή, το κρύο, δεν σε ενοχλούν η έλλειψη επιλογών διασκέδασης, οι άλλοι ( αυτοί που συνήθως σε ενοχλούν ), η ακρίβεια, τίποτα από όλα αυτά στα οποία στρέφεις την προσοχή σου μέσα στο αστικό καταχείμωνο. Γιατί απλά σε φτιάχνει ο ήλιος. Natural drug. Και εγώ natural drug junky. Έτσι μόνο μπορώ να το εξηγήσω. Τί εννοώ;
Μερικές φορές αισθάνομαι ότι δεν συμβαίνει κάτι. Αυτό βέβαια δεν είναι αλήθεια, γιατί πάντα συμβαίνει κάτι. Ακόμα και στις πιο νεκρές και βαρετές περιόδους συμβαίνει αυτό ακριβώς το τεράστιο ‘δεν συμβαίνει τίποτα’. Είναι κάπως βολική αυτή η απρόσωπη σύνταξη, γιατί έτσι δεν χρειάζεται να πω δεν κάνω τίποτα. Μέσα όμως στην φετινή χειμέρια νάρκη μου διαπίστωσα ότι μπορεί να μην φταίω εγώ. 'Αρχισα απλά να εμφανίζω συμπτώματα αυτοματισμού, ως γνήσιος addict που στερείται ευχαρίστησης. Τα κάνω όλα σχεδόν ερήμην μου. Βγαίνω, μπάινω, τρώω, κοιμάμαι, γελάω, θλίβομαι, αυτόματα. Έχω προγραμματισμένες αντιδράσεις σε όλα τα ερεθίσματα. Προαποφασισμένες θα έλεγα καλύτερα. Ίσως είναι και το μόνο που κάνω τελικά. Προαποφασίζω. Όπως ο οργανισμός των ζώων σε χειμέρια νάρκη λειτουργεί αυτόματα για να τα συντηρεί. Everything runs under complete control. Ελέγχεται ο μικρόκοσμος στον οποίο ζω και αυτό μου δίνει την ψευδαίσθηση ότι όλα βαίνουν καλώς. Είναι αποτελεσματικό, αλλά αποστειρωμένο. Ένας συρρικνωμένος μικρός έλεγχος αυτοσυντήρησης. Ευτυχώς που ο χειμώνας δεν θα κρατήσει για πάντα και ευτύχως που αυτό το συγκεκριμένο γίνεται αυτόματα, και καλά κάνει. Μήπως τώρα που το κατάλαβα να προσπαθήσω να αντιγράψω τη φύση λίγο νωρίτερα από ό, τι είναι προγραμματισμένο. Μήπως να ψάξω να βρω νωρίτερα τα natural addictions μου, αυτά που δεν χρειάζονται απαραίτητα ήλιο.
Νομίζω ήρθε η ώρα να βγάλω τον αυτόματο, αν όχι για κάτι άλλο, για να έχω και κάτι να γράψω, λίγο πιο... addictive, μη βαρεθείτε κι εσείς...

WITH OR WITHOUT ?

Διαβάζοντας πρόσφατα ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο σχετικά με την τέχνη του ταξιδιού*1, εντόπισα αυτό που κατά τη γνώμη μου είναι και η αιτία του σχεδόν ανέφικτου των ερωτικών σχέσεων τελευταία ( prove me wrong! ). Το βιβλίο ανάφερεται σε έναν γάλλο δούκα ο οποίος αρνούνταν πεισματικά να ταξιδέψει κυρίως λόγω '' των διαφορών ανάμεσα στο πώς φανταζόμαστε κάποιον τόπο και σε αυτά που μπορούν να συμβούν μόλις φτάσουμε εκεί''. Ring a bell? Νομίζω πως είναι σαφές, σε πολλούς από εμάς τουλάχιστον, που φτάσαμε κάποτε ή κατά καιρούς εκεί, ότι οι διαφορές είναι κορυφαία απρόβλεπτες, που μπρόστα τους ωχριούν οι εξελίξεις του LOST, το οποίο παρεπιπτόντως έχει ξεκινήσει. Η ερωτική ευημερία όμως αργεί βασανιστικά να ξεκινήσει και αυτή τη σαιζόν, ενώ το LOST έχει φτάσει αισίως στην πέμπτη σαιζόν!

Αναρωτιέμαι αν αυτή η αυτοκαταστροφικά πειθήνια αναζήτηση της αγάπης είναι υπεύθυνη, που όταν βρίσκουμε έστω την ελάχιστη ανταπόκριση σε κάποιον, μετατρέπουμε τη σχέση μας σε καθαρτήριο. Το έχω κάνει αυτό. Είναι βαρετό και σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια να καταλήξεις ''μόνος, ξαπλωμένος ή στο γραφείο σου, διαβάζοντας τους κλασικούς και διαμορφώνοντας πικρόχολες σκέψεις για την ανθρωπότητα''. Nooo, μακριά από μας!

Κάτσε κάτω και σκέψου τί θέλεις. Να είσαι με κάποιον, να είσαι με κάποιον μόνος ή να είσαι πραγματικά μόνος? Εγώ δεν έχω απαντήσει ακόμη και αποφάσισα και να μην απαντήσω, γιατί απλούστατα δεν μπορώ.

With somebody or without somebody, την μοναξιά πρέπει να ξέρεις πώς να την παλεύεις, γιατί

απλούστατα ποτέ δεν την αποφεύγεις. Μπορεί και να την αποζητάς. Όπως εγώ πολύ πολύ συχνά.

Μην τα ρίχνεις στην ασχήμια και στη βλακεία των άλλων, λοιπόν, ρίχτα σε σένα. Μπορεί έτσι να περάσεις και καλύτερα,...κάποια στιγμή, ίσως.

*1 Alain de Botton, ''The Art of Travel'', http://en.wikipedia.org/wiki/Alain_de_Botton